Aj.Tai piyapong
(PIYAPONG CHOTIPUNTU: cpiyapon@gmail.com)
From my binoculars, what I had witness caused the adrenaline flushing from my adrenal glands, the heart beating rapidly, and the blood pressure rising, my soul tingling “Beach thick-knee” I whispered to myself, slowly lowering my head. The bird kept coming closer and closer, standing huge right in front of me. The heart almost fell out of my chest. Elaborately stamping the camera on the rock, repeatedly pressed the shutter, then checked quality of the images from the camera screen. The bird ran back and stood with its feet behind the stone, flicking it feathers and ran away behind the rocks. I dropped on the sandy beach lying on my back and take a deep breath letting the adrenaline slowly fading away.
ปี 2556
เป็นอีกปีของความทรงจำในการดูนกของผมเนื่องจากเป็นปีที่เรามีกิจกรรมแข่งขันดูนก Big
Year ในปีนั้นผมเห็นนกกว่า 500
ชนิดซึ่งเท่ากับการดูนกตามปกติถึง 10 ปี
การแข่งขันนี่เองที่ทำให้ผมขวนขวายดูนกชายเลนมากขึ้น และได้เลือกเอาแหลมปะการังที่จังหวัดพังงาเป็นจุดแรก
ทำการบ้านเป็นอย่างดีโดยเข้าไปดูข้อมูลนกของแหลมปะการังและพบว่าคุณเต (สมิทธิ์
สุติบุตร์) ได้เคยถ่ายภาพนกกระแตผีชายหาดได้ที่นั่น ที่นั่นแม้จะได้นกใหม่เพิ่มลิสต์อีกหลายชนิดแต่ไม่มีวี่แววของนกกระแตผีชายหาด แม้จะออกไปเดินตากแดดหัวแดงอยู่ถึงสองวัน อย่างไรก็ตามมีรายงานการพบนกกระแตผีชายหาดบ่อยครั้งกว่าที่เกาะสุรินทร์ จึงตัดสินใจลองไปเสี่ยงดวง
เป็นการลงทุนตามหานกในประเทศที่ค่อนข้างแพง ข้ามน้ำข้ามทะเลไปนอนอยู่ในเต็นท์ชายหาดที่สวยงามโดยไม่ได้สัมผัสกับน้ำทะเลแม้แต่น้อย มีคนบอกว่าไปเกาะสุรินทร์ต้องได้เห็นนกชาปีไหนและอาจจะได้ของแถมเป็นนกกระแตผีชายหาด ผมเดิมท่อม ๆ ไปตาชายป่าใกล้หาดทรายเก็บนก big year ไปเรื่อย ๆ แต่ ไม่เห็น กระแตผี ไม่มีชาปีไหน
วันที่ 20 มค.2556 เป็นวันที่จะต้องเดินทางกลับขึ้นฝั่ง ผมรู้สึกผิดหวังกับการตัดสินใจเดินทางตามหานกในครั้งนี้เพราะเป็นคนไม่ชอบเกาะ ไม่ชอบน้ำเค็ม ไม่ชอบการนั่งเรือ ไม่ชอบเม็ดทรายที่เข้าไปในรองเท้า ผมถอดรองเท้าออกเพื่อเดินเท้าเปล่าไปตามชายหาดหาวิวสวย ๆ ถ่ายแก้เบื่อ กำลังหาที่เหมาะๆจะซ่อนรองเท้า หูแว่วได้ยินเสียงร้องแปลก ๆ จากหมู่หินก้อนใหญ่ๆ ริมหาด มันเป็นเสียงร้องของนกที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน จะอะไรก็ตามอย่างน้อยน่าจะได้นกใหม่เพิ่มลิสต์สักตัวก็ยังดี ผมทรุดลงนั่งบนหาดทรายทำตัวนิ่ง ๆ เสมือนหินก้อนหนึ่ง กวาดสายตาไปตามโขดหิน ก้อนนั้น ก้อนนี้ มองซ้าย มองขวา มองใกล้ มองไกล ตรงตำแหน่งที่มองไกลนี่เองตายตาไปปะกับนกสีน้ำตาลยืนยิงอยู่ตรงอยู่ชายป่า แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาตรงจุดที่ผมนั่ง...
ผมยกกล้องสองตาขึ้นส่อง ภาพที่เห็นทำให้อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านออกทันทีจากต่อมหมวกไต
หัวใจเต้นแรง ความดันสูงปรี๊ด เห็นเพียงแว๊บเดียวให้ซ่านเสียววิญญา..... “กระแตผีชายหาด”
ผมกระซิบกับตัวเอง ค่อย ๆ ก้มหัวทำตัวต่ำ นกยังเดินใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาอีก
หยุดยืนจังก้าตัวใหญ่ยักษ์ล้นเฟรมอยู่ตรงหน้า หัวใจแทบหลุดออกมาออกมาข้างนอก บรรจงประทับกล้องลงบนก้อนหิน กลั้นหายใจกดชัตเตอร์รัว ๆ นกยืนนิ่ง ๆ อยู่นานพอที่ผมจะขยับตัวเช็คภาพหลังกล้อง ก่อนจะวิ่งจู๊ดไปยืนเอาตีนบังก้อนหิน สบัดขนทำตัวพอง แล้วออกวิ่งลับหายไปหลังโขดหิน
ผมทิ้งตัวไปบนหาดทราย นอนหงายหายใจรวยริน ปล่อยให้อะดรีนาลีนในกายค่อย ๆ สลายไป
นกกระแตผีชายหาด (Beach thick-knee : Esacus
magnirostris) เป็นนกขนาดใหญ่ ขนาด 55
ซม. และ 1
กก. เป็นหนึ่งในนกชายฝั่งที่ใหญ่ที่สุดในโลก อาศัยอยู่หากินตามพื้นดิน โดยธรรมชาติเป็นออกหากินเวลากลางคืนแต่สามารถพบเห็นได้ในเวลากลางวัน
เป็นกที่เคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ วิ่งระยะสั้นๆ เป็นครั้งคราว มักพบตามชายหาดทราบที่ไม่ถูกรบกวน ตามแนวปะการัง
และป่าชายเลน พบแพร่กระจายเในทวีปออสเตรเลีย หมู่เกาะในเอเชีย นิวกินี นิวแคลิโดเนีย
อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ในประเทศไทยค่อนข้างหายากเป็นนกที่จัดอยู่ในประเภทใกล้ถูกคุกคามในบัญชีแดงของชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคามของ
IUCN (Near Threatened on
the IUCN Red List of Threatened Species)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น